Wat nog komen gaat…

[Written for a writing competition for Dutch language students]
[Geschreven voor een schrijfwedstrijd voor Nederlandse taal studenten]

Leestijd: 2 minuten
Leesdrankje(s): Een koud glas coca-cola of een biertje

Het begin van een nieuw jaar is altijd vol van reflectie. Waar ben ik? Wat heb ik bereikt? Ben ik blij met mijn leven zoals het nu is? Maar het begin van een nieuw decennium brengt, op een of andere manier, nog meer gewichtigheid. Nu denken mensen niet alleen over zichzelf, maar over leven in elke betekenis. Waar zijn wij, als een gemeenschap? Wat hebben wij bereikt? Maken we de wereld een betere plaats dan hij was? Wat nog komen gaat…?

Voor mij voelt de toekomst onzeker, voor mijzelf maar nog meer voor de hele wereld. Soms lijkt het dat de wereld ondersteboven is. De rijkste mensen worden rijker, terwijl de armen verbleken naar onbetekenendheid. De (misschien) machtigste man op de planeet is misschien ook de gevaarlijkste. En TIME’s ‘Person of the Year 2019’ mag nog niet stemmen. Maar in de toekomst hebben we nog hoop, denk ik. Want soms moet alles slecht worden voor goede dingen kunnen komen. (Dit vind ik leuk om te geloven, in ieder geval!)

Als de situatie slechter wordt, worden mensen meer bewust. Misschien is dit noodzakelijk voor mensen om iets te doen. Misschien moeten mensen, of meer specifiek mensen met macht, deze dingen met hun eigen ogen zien, voor zij echt lijken. Of misschien zorgen deze mensen – zij wie macht hebben – alleen voor zichzelf. Of misschien ben ik een beetje te pessimistisch.

Eens hoorde ik iemand zeggen: “Vooruitgang is niet door één persoon dingen volmaakt doen bereikt, maar door veel personen dingen onvolmaakt doen.” Niet alleen is dat poëtisch en prachtig, ik vind het ook echt waar. Denk over recycling, vleesconsumptie, klimaatverandering, enzovoort. Eén persoon kan de wereld niet veranderen, maar samen, stap voor stap en stuk voor stuk, kunnen we de wereld wel veranderen. En nu is alleen het begin.

Ik denk dat 2020 een periode van overgang zal zijn. Eerst Brexit – maakt niet uit hoeveel ik wil dat het niet echt is – gaat waarschijnlijk gebeuren. Eigenlijk, wanneer u dit leest, is Brexit waarschijnlijk al gebeurd. Maar dan kan mijn land in ieder geval verder na de last van bijna vier jaar onzekerheid en zich opnieuw concentreren op de dingen die echt betekenis hebben. En in de Verenigde Staten – onze vrienden over de pond – zeggen we hopelijk “tot ziens” naar de blonde hansworst (ook naar zijn broertje in Engeland trouwens) en “welkom” naar een eerlijker soort politicus. 

Van mijn korte tijd in Nederland dusver, hoop ik dat andere landen van jullie en jouw politiek systeem leren. Toegegeven het is misschien niet perfect, maar het lijkt democratischer, vriendelijker en met betere regels en voorschriften dan ergens anders. Het lijkt als een gemeenschap – een conversatie – in plaats van één harde stem, en dat is juist wat we voor de toekomst hebben nodig. Meer praten, meer luisteren en meer doen.

Meer over de schrijfster